Wolff-Parkinson-White-syndroom

In 1930, een groep van artsen (de naam Wolff, Parkinson en White) geïdentificeerd een abnormaal ECG (elektrocardiogram) patroon in verder gezonde jonge patiënten. Het patroon werd gekenmerkt door korte periodes van tachycardie (snelle hartslag). In 1944, de medische gemeenschap heeft bevestigd dat de afwijking wordt veroorzaakt door het hebben van extra elektrische paden in je hart.

De Feiten

Normaal gesproken, je hart heeft één weg naar elektrische signalen te sturen; Het is de AV (atrioventriculaire) knoop genoemd. Deze elektrische signalen zijn verantwoordelijk voor de daadwerkelijke kloppen van je hart. Bij patiënten met Wolff-Parkinson-White-syndroom, de abnormaliteit aanwezig is vanaf het moment van geboorte, maar de symptomen ontstaan ​​gewoonlijk in je tienerjaren of in de vroege jaren '20. Volgens de Cleveland Clinic, de extra elektrische banen blijken normale hartspier maar de mogelijkheid om een ​​snelle elektrische impulsen voeren.

Symptomen

Het is mogelijk om de extra elektrische baan in hart zonder symptomen ervaart. Volgens de Mayo Clinic, wordt deze toestand aangeduid als Wolff-Parkinson-White patroon en wordt meestal ontdekt tijdens een onderzoek uitgevoerd om een ​​andere reden.

Symptomen vaak opduiken in je jaren '20. Je kan plotseling ontstaan ​​van het gevoel een snelle hartslag waarnemen. Dit kan overal duren van enkele seconden tot uren. Voorkomende symptomen zijn flauwvallen, angst, hartkloppingen, duizeligheid en steeds snel vermoeid tijdens het sporten. Ernstige symptomen zoals ademhalingsproblemen, beklemming op de borst, pijn op de borst of de dood kan betekenen dat er extra hartziekte. Zuigelingen kunnen verschijnselen zoals verminderde eetlust, zichtbaar snelle hartslag, kortademigheid vertonen en kunnen minder alert / actief zijn.

Complicaties

Volgens de Mayo Clinic, in de meeste gevallen, de toestand niet veel extra gezondheidsproblemen creëren; echter, is er een verhoogde kans op complicaties. U kunnen een verhoogd risico op een plotselinge dood, hypotensie (lage bloeddruk), frequent flauwvallen en hartfalen (onvermogen om voldoende hoeveelheden van bloed rond te pompen). Volgens de Cleveland Clinic, één van de grootste problemen is ventriculaire fibrillatie, een aandoening gekenmerkt door snelle ventriculaire slagen die levensbedreigend kan zijn.

Diagnose

Diagnostische tests zijn doorgaans voorzien van een ECG (die kleine elektroden gebruikt om elektrische signalen van uw hart te meten), elektrofysiologie testen (die kunnen helpen om de locatie van de extra route met behulp van katheters die door je bloedvaten en in je hart te lokaliseren) en een Holter-ECG (dat is een ECG-apparaat dat je draagt ​​voor een volledige 24 uur en is draagbaar te voeren met u door de dag).

Behandeling

Het doel van het behandelen van de aandoening de tachycardie vertragen en voorkomen dat terugkerende.

Om uw hartslag te vertragen, artsen beginnen met het onderwijzen van uw specifieke fysieke bewegingen heet een vagale manoeuvre om uw nervus vagus (die een rol speelt bij het reguleren van de hartslag) te stimuleren. Als het uitvoeren van de vagale manoeuvre niet vertragen uw hartslag, zal anti-aritmische medicatie nodig zijn. Als medicatie niet effectief is in het vertragen van uw hartslag, kan uw arts om cardioversie. Dit wordt gekenmerkt door het toepassen van patches of paddles aan uw borst om een ​​schok toe te dienen aan uw hart.

Verschillende methoden kunnen worden gebruikt om herhaling te voorkomen. Catheter ablatie is, volgens de Cleveland Clinic, de meest voorkomende behandeling. Katheters zijn uitgerust met verwarmde elektroden die, eenmaal in je hart, zal de extra elektrische baan beschadigen, te voorkomen dat het verzenden van vreemde signalen.